Pixel und Zeile zu Frame: Baukasten zu einer Theorie der Medienerhaltung

Met de ontdekking van het bewegende beeld rond 1880 heeft er een paradigmawijziging plaatsgevonden die de menselijke waarneming ingrijpend heeft veranderd. Met de opkomst van elektronische beelden is de scheiding tussen informatiedragers en beelddragers tijdens de tweede helft van de 20ste eeuw vervolgens compleet geworden, en we gaan ervan uit dat deze paradigmawijziging even belangrijk is als die van 120 jaar geleden. Omdat, door een kennisvertraging, elektronische beelden vandaag allemaal al te gemakkelijk worden bestempeld als digitaal, maar hierdoor niet worden verklaard, lijkt een formele classificatie in analoog en digitaal, hardware en software onontbeerlijk om dit type van media(kunst) zowel te begrijpen als te preserveren. Dit maakt duidelijk dat we vandaag helemaal niet in het digitale tijdperk leven waarin culturele artefacten kunnen worden overgedragen zonder kwaliteitsverlies. In tegendeel: als men afstand neemt van het origineel - en in mediakunst omvat dit ook de weergaveapparatuur met haar specifieke techno-culturele eigenschappen - dreigt men zeer snel, en onder onze neus, een surrogaatkennis te creëren die een zorgelijke verhouding tussen handeling en geschiedenis aanmoedigt. Deze tekst is op deze manier dan ook bedoeld als een kritiek op het Variable Media Initiative dat - paradoxaal genoeg net met het oog op een overdracht voor langetermijn - dreigt de materiële basis van een aantal hedendaagse kunstwerken op te geven. De onafhankelijkheid van informatiedragers en weergaveapparatuur heeft geleid tot gespecialiseerde fijngevoeligheden die het bijzonder moeilijk maken om werken in hun geheel samen te brengen.

Lees het volledige artikel. Taal: Duits.